تبليغاتX
آشناي غريب

آشناي غريب

به نام خدايي كه در اين نزديكيست

سلامممممممممم


اول از همه خيلييي معذرت مي خوام كه نتوستم تو اين مدت


وبلاگمو به روز كنم. واقعا شرمندم


به بزرگي خودتون منو ببخشي.


الان يه شعربسيار زيبا از سهراب سپهري به نام "راز دلتنگي"


واستون گذاشتم كه فكر كنم كمتر كسي اين شعر خونده يا


شنيده باشه.


تقديم به همه ي شما (بازم منو ببخشيد)



+نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387ساعت23:33توسط محمد |

بنام تو كه خود گفتي: به يادم قلبها آرام مي گيرد



كاش مي دانستم


راز دلتنگي را


آن زمان كه به دلم مي تازد


و غريو شادي


آن زمان كه پرم از لذت بودن با تو


با صدا


بي صدا


چه تفاوت دارد؟


حس بودن با توست


دور يا نزديك


چه تفاوت دارد؟


طعم زيباي تو را حس كردن


لحظه را تجربه كردن با تو


حس اينكه هستي


اينكه ساكت باشي


يا كه حرفي بزني


چه تفاوت دارد؟


من تمام خوشي ام اين حس است


كه مرا مي برد از خويش به اوج


وقت پرواز در آن وسعت انديشه ي ناب


لحظه ي لمس نسيم با سر انگشت خيال


وقت نزديك شدن تا مهتاب


به خدا مي نگرم


و خدا


در كمال خلقت


ساكت اما پر حرف


مي نشيند با من


كاش آنجا باشي


و در آن لحظه ي بودن با تو


دست سبز من و تو


پل سبزي شود


كه خدا بگذرد از آن


برسد تا دل من


برسد تا دل تو


و ببندد در اندوه به روي دل من


و ببندد در اندوه به روي دل تو


و گشايد در خورشيد به روي دل ما


و بهاري شود از اين همه سبز


باغ انديشه ي من


دشت انديشه ي تو


و خدا فانوسي


بدهد دست من و تو


بنشيند با ما و بگويد


كه چرا من


كه چرا تو


نبض تند نفس باغچه را مي فهميم


و بپرسيم از او


كه چه سري است كه تابستانها


در تب تند زمين


زير چتر خنك ناروني


مي شود او را ديد... .


آخر راه من است


از تو رفتم به خدا


از خدا تا تو


و تمام اين راه


با تو معنا مي شد.


چه تفاوت دارد؟


كه تو اينجا باشي


يا كمي آنسوتر


شهر من اينجا است


شهر تو اما نه


خانه ي دوستي ما اما


در دل هر دوي ماست


و دل ما پل سبزي دارد


كه دو سويش پيداست.


زير نور فانوس


كه خدا دست تو داد


من تو را مي بينم


و تو را مي شنوم


و تو را مي فهمم


تو مرا مي بيني مي شنوي مي فهمي


چه تفاوت دارد؟


كه من اينجا باشم


يا كمي آنسوتر...؟؟






+نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387ساعت23:23توسط محمد | |

دستمال كاغذي به اشك گفت:



قطره قطره ات طلاست



يك كم از طلاي خود حراج مي كني؟



عاشقم



با من ازدواج مي كني؟



اشك گفت:



ازدواج اشك و دستمال كاغذي؟



تو چقدر ساده اي



خوش خيال كاغذي!



توي ازدواج ما



تو مچاله مي شوي



چرك مي شوي و تكه اي زباله مي شوي!



پس برو و بي خيال باش



عاشقي كجاست!



تو فقط دستمال باش!



دستمال كاغذي دلش شكست



گوشه اي كنار جعبه اش نشست



گريه كرد و گريه كرد و گريه كرد



در تن سفيد و نازكش دويد



خون درد



آخرش



دستمال كاغذي مچاله شد



مثل تكه اي زباله شد



او ولي شبيه ديگران نشد



چرك و رشت مثل اين و آن نشد



رفت اگر چه توي سطل آشغال



پاك بود و عاشق و زلال



او



با تمام دستمال هاي كاغذي



فرق داشت



چون كه در ميان قلب خود



دانه هاي اشك داشت

+نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت0:34توسط محمد | |

سالها پيش از اين


زير يك سنگ گوشه اي از زمين


من فقط يك كمي خاك بودم همين


يك كمي خاك كه دعايش


پر زدن آن سوي آسمان بود


آرزويش هميشه


ديدن آخرين قله ي كهكشان بود...


خاك هر شب دعا كرد


از ته دل خدا را صدا كرد


يك شب آخر دعايش اثر كرد


يك فرشته زمين را خبر كرد


وخدا تكه اي خاك برداشت


آسمان را در آن كاشت


خاك را


توي دستان خود ورز داد


روح خود را به او قرض داد


خاك توي دست خدا نور شد


پر گرفت از زمين دور شد


راستي


من همان خاك خوشبخت


من همان نور هستم


پس چرا گاهي اوقات


اين همه از خدا دور هستم!!!!!  
 
                         (عرفان نظر آهاري)

+نوشته شده در شنبه بیست و نهم تیر 1387ساعت0:15توسط محمد | |



  سلامممممم بچه ها



 من اومدم دوباره! با يه دنيا حرف و درد دل و . . . . .



 به خاطر غيبت تقريبا 1 سالم واقعا معذرت مي خوام!



 آخه امسال كنكور داشتم!!!



 نمي دونم چه كسايي از اومدن من خوشحال شدن و كيا ناراحت!



 ولي خوشحال مي شم اگه مثل قبل بياين به وبم سر بزنيد و نظر بدين



 اگه خواستين نظرتونو درباره ي اومدن دوباره ي من بدين.ممنون مي شم.



 اين گل هم تقديم به همه ي شما




 

+نوشته شده در پنجشنبه بیستم تیر 1387ساعت0:44توسط محمد | |

   سلام

 

آره ماه رمضون اومد!دوباره مثل قبل روزه می گیریم.دوباره افطار 

 

می ریم خونه های همدیگه!

 

دوباره قبل اذان ربنای استاد شجریان روحمون رو تازه می کن!

 

نمی دونم چرا خدا اینقدر مهربونه؟

 

چرا اینقدر بنده هاشو دوست داره؟

 

چرا می خواد ما بهش نزدیک بشیم؟

 

اما حیف... حیف که بعضیها مثل من قدر این ماه نمی دونن!

 

خدایا ... خودت مگه نگفتی ارحم الراحمینی؟

 

مگه نگفتی اگر صد بار توبه شکستی باز آی؟

 

حالا اومدم می دونم دیر کردم!می دونم دلتو شکستم!

 

همه ی اینا رو می دونم!ولی جز تو به هیچ کی امید ندارم.

 

امید اول و آخرم تویی....          فقط تو....

 

 

 

مناجات

 

          خدایا

 

ما را به رتبه ای از عزت تعالی بخش که سر جز در مقابل تو فرود

 

نیاوریم و به مرتبه ای از خضوع تنزل ده که خود را از احدی برتر

 

نشماریم!

 

          خدایا

 

سکه ی رایج حرام را از اعتبار بینداز و بهره های شیطان را روز

 

 افسون مپسند!

 

          خدایا

 

خواستهایمان را دگرگون کن!

 

          خدایا

 

ما را مالک برترین ثروت یعنی همه ی نخواستن ها قرار بده!

 

          خدایا

 

اگر خلایق به حلال تو قناعت می کردند،شیطان را چنین چیره بر

 

 خویش نمی یافتند.

 

به غنای ما در حلالت ،بازار شیطان را کساد کن!

 

          خدایا

 

به چه کار می آید این چشم اگر به روی آن عزیز غایب از نظر گشوده

 

 نشود و به چه کار می آید این دل اگر قربانی ظهور نگردد!

 

          خدایا

 

گفتی که دل شکسته باید آورد.

 

یعنی از این شکسته تر می خواهی؟!

 

 

+نوشته شده در شنبه بیست و چهارم شهریور 1386ساعت0:29توسط محمد | |

بار دیگر گام هایم بوسه زد بر خاک راه

 

                          عقربک های زمان همراه من ره می سپرد

 

 سالها از پیش چشمم می گذشت 

 

                                 خانه ای دیگر نگاهم را به سوی خود کشید!

 

 آشنا با چشم من بام و در این خانه بود

 

                             حلقه بر در کوفتم!

 

                 بانگ پایی آمدوگفتم که بانگ پای اوست

 

 در چو چشم دختری با ناز از هم باز شد

 

                                         دختری پیدا شدو گفتار ما آغاز شد...

 

          گفتمش آن آشنای من کجاست؟!

 

                         اندکی در چهره ی من خیره ماند

 

                         آشنای دور را گویی که می آرد به یاد!

 

        گفت:او را می شناسم... بر لبش نام تو هر دم می گذشت!

 

                             جز به یادت از لبش هرگز سرودی بر نخواست...

 

   گفتمش اکنون کجاست؟

 

        گفت:   از این جا رخت سوی خانه ای دیگر کشید

 

                             در حجاب سال و ماه از پیش چشمم پر کشید...

 

    بار دیگر گام هایم نقش نو بر خاک زد

 

                                   عقربک های زمان همراه من ره می سپرد

 

    سالها در پیش چشمم خفته بود

 

                                     خانه ها از پیش چشمم می گذشت

 

   آشنا با چشم من بام و در هر خانه ای

 

                            حلقه ها بر در زدم!

 

             بانگ پایی در سرای آخرین آمد به گوش

 

                   در چو چشم دختری آهسته از هم باز شد

 

                           باز آن گفتارها آغاز شد

 

                           باز آن گفتارها پایان گرفت

 

    گفتمش آن آشنای من کجاست؟!

 

                             پاسخ تلخی لبانش را ز یکدیگر گشود!!!

 

       گفت:او دیری است در این خانه تنها  مرد....مرد...مرد....مرد...مرد....

 

                 پرسش بیهوده ای بر روی لبهایم نشست....!

 

     گفتمش ای نا آشنا با من نگاهت آشناست!

 

                         پس تو دیگر کیستی؟   

  

      گفت:   من بیگانه ای نا آشنا با خویشتن....!!!!

 

+نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386ساعت0:53توسط محمد | |

 

                                                  سلام مهدی جان

سلام عزیز دل زهرا(س)

می دونم سلام من گناهکار جواب نداره! می دونم ............

ولی تا به کی چشم انتظاری؟تا به کی جمعه های تنهایی؟
تا به کی تحمل  غروب دلگیر  جمعه ها؟!
تا به کی اشک برای انتظار؟دلم تنگه برای وصال؟

دل عاشقات خیلی برات تنگه! بیا ........بیا..........

امسال مردم همه جا رو چراغونی کردن...همه جا جشنه...

اینا همه دوست دارن که بیایی...نمی دونم از دست ما راضی هستی یا نه؟

نمی دونم الان داری می خندی یا گریه میکن به حال مسلمونا؟!

ولی اینو خوب می دونم که هیچ کس و نا امید نمی کنی..

هیچ کس...........

بیا که همه چشم انتظارتن.......................

 

+نوشته شده در چهارشنبه هفتم شهریور 1386ساعت0:50توسط محمد | |

  چه شب تاریکی است

  ظلمات است همه

  و هوا بس سرد است

  همه جا یخ بسته

  در پس یک کوچه

  شبحی می بینم

  کودکی عریان است

  سر او بر دیوار

  دست او مشت شده

  پای او لاغر و خشک

  چشمها پف کرده

  بدنش رنجور است

  چهره اش پژمرده

  با خودم می گویم

  نکند او مرده!

  سر جا می ایستم

  نرم نرمک

  به صدای بم خود می خوانم

  بچه جان سرده هوا

  تو چرا این جایی؟  تو چرا عریانی؟

  منتظر می مانم...

  نه صدایی          نه جوابی وسکوت

  پیش پا خم شده

  می کشم دست نوازش بر سرش

  موی او خیس شده

  مثل یک تکه پشم

  که در آب افتاده

  کاسه ای می بینم

  پیش پای پسرک

  کاغذی در آن است

  بر می دارم روزنی می یابم

  زیر نور روزن

  کلماتی پیداستروی آن کاغذ خیس

  ننه ام بیمار است   بابام معتاد است

  کمکی می خواهم تا که نانی بخرم

  دل من می سوزد                 قلب من میگیرد

      بغض من می ترکد  

  با صدای گریان

  پیش پا خم شده

  نرم نرمک به صذای بم خود می خوانم

  ای پسر جان پاشو

  تن تو عریان است

  من به تو پیرهنی خواهم داد

  من به تو نان و غذا خواهم داد

  زود است تو غصه بخوری

  از برای ننه یا بابایت

       منتظر می مانم...

  نه صذایی،نه جوابی!

  چه سکوت تلخی

  می نشینم

  بدنش را به پناه بدنم می گیرم

  به بغل می فشرم

  وای بر من ،وای بر من

  بدنش یخ زذه است

  او ندارد نفسی

  ای دریغا.......مرده!!!

  و در آن مشت گره

  سکه ای می بینم

  به گمانم پسرک می خواسته

  قرص نانی بخرد با پولش....

+نوشته شده در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386ساعت1:5توسط محمد | |

       در کویر دل من

                      قطره ای آب چکید

                             دل من دشتی شد

      و در آن دشت سبز

                       گل عشقی رویید

                             عطر آن گل چو مشامم پر کرد

                                  آه وافسوس از آن حاصل شد

       آن گل عشق نبود

                   یک گل حسرت بود

                          که من عشقش خواندم

       و همان قطره آب

                             چو اسیدی دل من را سوزاند

        و کنون این دل من

                         نه کویر است و نه دشت

                            یک دل خون شده است.....

+نوشته شده در پنجشنبه چهارم مرداد 1386ساعت0:0توسط محمد | |